ΑΠΟΗΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ 81ης ΔΕΘ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, 13.09.2016

Το περιεχόμενο του φετινού πρωθυπουργικού λόγου, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, αλλά και αυτό της συνέντευξης Τύπου που τον συμπλήρωσε, ήταν διαφορετικό από την πεπατημένη. Τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά αυτού του λόγου δεν ήταν οι συνηθισμένες, άλλωστε, προσπάθειες αποπροσανατολισμού από την οικτρή πραγματικότητα, ούτε οι υποσχέσεις θετικών αλλά απραγματοποίητων εξελίξεων, αλλά ούτε και οι απτές αποδείξεις του ομιλητή για την προσχώρησή του σε πολιτικές της παραδοσιακής δεξιάς. Πέρα από όλα αυτά, όσα νομίζω ότι πρωτοστάτησαν στη δημιουργία κακών εντυπώσεων, από την πρωθυπουργική ομιλία και τη συνέντευξη, ήταν ο έντονος εκνευρισμός του κ. πρωθυπουργού, η πολύ συχνή αμηχανία του, η αδυναμία του να δώσει ικανοποιητική απάντηση σε καίρια ερωτήματα, οι συνεχείς εκφάνσεις ηγεμονισμού και υπεροψίας, και πάνω απ’ όλα η κραυγαλέα αποστασιοποίησή του από τη ζοφερή οικονομική και κοινωνική ελληνική πραγματικότητα. Παρακολουθώντας τον σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι για την Ελλάδα αυτή η θλιβερή μετάλλαξη του κ. Τσίπρα, ανάμεσα στο πριν και στο μετά στην εξουσία.

Γιατί πιστεύω, ότι ο κ. Τσίπρας, αν δεν θυσίαζε τόσο γρήγορα τα πάντα στο βωμό της παραμονής του στην εξουσία, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε εθνικό ηγέτη, και να βοηθήσει αποφασιστικά στη σωτηρία της Ελλάδας.

Δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της ομιλίας και της συνέντευξής του, έδινε συνεχώς ποικίλης μορφής δείγματα παντελούς αδιαφορίας για τις επιπτώσεις των δραματικών μέτρων, που (και) η κυβέρνησή του επιβάλλει στους Έλληνες και ακόμη πρόδιδε την πεποίθησή του, πως οι ληστεμένοι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, καθώς και οι αδικαιολόγητα πεταμένοι στο δρόμο άνεργοι των ανεπιθύμητων τηλεοπτικών καναλιών οφείλουν να δεχθούν αδιαμαρτύρητα την τύχη τους, και προπαντός να μην τον απασχολούν με τα “προβλήματά” τους.

Εξάλλου, ήταν ξεκάθαρο ότι ο κ. πρωθυπουργός βρισκόταν εξακολουθητικά σε μια εικονική πραγματικότητα, που απείχε έτη φωτός από την πραγματική, και που τον αποστασιοποιούσε από τον δεινά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Στον μαγικό του κόσμο, λοιπόν, έβλεπε να γίνεται, ως εκ θαύματος, αναδιάρθρωση του χρέους, αναστύλωση του ΕΣΥ, και ακόμη διέκρινε την ανάπτυξη που δήθεν βρισκόταν ήδη πίσω από τη στροφή. Μια υπεραισιοδοξία, όπως αποδεικνύεται παντελώς ανεδαφική, που φαίνεται να είναι εγγενής του χαρακτήρα του πρωθυπουργού, και που με βάση αυτήν, μετατρέπει αυτόματα τις πρωθυπουργικές επιθυμίες του σε υλοποίησή τους.

Το ανεξήγητο, βέβαια, εδώ είναι ότι όχι μόνο ο πρωθυπουργός, αλλά και οι στενοί του συνεργάτες, φαίνεται να πάσχουν από τις ίδιες μεταλλάξεις της πραγματικότητας. Γιατί, στην περίπτωση του κ. Τσίπρα που είναι μηχανικός, θα ήταν ίσως δικαιολογημένη η αναμονή συγκομιδής από καμένη και ξεραμένη γη.

Δεν είναι όμως διόλου το ίδιο και για τους οικονομολόγους, γύρω από αυτόν, που αν μη τι άλλο, αποκλείεται να αγνοούν ότι ανάπτυξη αποκλείεται με ταυτόχρονα καταποντιζόμενη συνολική δαπάνη για κατανάλωση και επένδυση. Πως, λοιπόν, να έρθει ανάπτυξη στην Ελλάδα; Και έτσι, είναι εύλογο το ερώτημα: σε τι επιτέλους αποβλέπουν, τι επιδιώκουν, τι ελπίζουν οι κυβερνητικοί οικονομολόγοι μας, καθώς συστηματικά παραμυθιάζουν τον ελληνικό λαό με το φάντασμα της ανάπτυξης; Αφού ασφαλώς γνωρίζουν ότι αυτή είναι αδύνατη με τις παρούσες συνθήκες των μνημονίων και των αδηφάγων δανειστών, που στραγγαλίζουν την οικονομία, αφήνοντας την χωρίς ρευστότητα.

Διερωτώμαι, ακόμη, πως είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι κυβερνητικοί μας ότι όσο περισσότερο υποχωρούν και τσακίζονται να εκτελέσουν τις πιο παράλογες απαιτήσεις των “εταίρων μας”, τόσο αυτοί αποθρασύνονται και ζητούν όλο και περισσότερα. Αναμενόμενο δεν είναι;

Μια άλλη πτυχή της συμπεριφοράς του πρωθυπουργού, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, που ήταν φυσικό να προκαλέσει την οργή των Ελλήνων, ήταν και η εμφανής στάση του να θεωρεί δικαιολογημένα τα εγκληματικά μέτρα, που κατά συρροή επιβάλλονται στον ελληνικό λαό, μην αφήνοντας πια αλώβητη σχεδόν καμιά κοινωνικοοικονομική ομάδα. Έχω τη γνώμη ότι θα διατηρούσε, τελικά, κάποιο βαθμό συμπάθειας από τους συμπατριώτες του, ο κ. Τσίπρας, παρότι δέχθηκε να υπηρετήσει όλα όσα μετά βδελυγμίας απέρριπτε πριν έρθει στην εξουσία, αν έδειχνε ότι παραμένει στο στρατόπεδο των θυμάτων και δεν προσχωρεί σε αυτό των θυτών. Όμως, αυτό που είναι πέρα για πέρα εξοργιστικό, και που πρόβαλε αναμφίβολα στη διάρκεια της πρωθυπουργικής ομιλίας, καθώς και της συνέντευξης, είναι η εμφανής δυσανασχέτηση που του προκαλεί η απολύτως δικαιολογημένη απόγνωση των θυμάτων των δανειστών/εταίρων μας. Αυτών, δηλαδή που ο ίδιος ο πρωθυπουργός μας, περιβάλλει ήδη με τη φιλία του, με την κατανόησή του, με την αποδοχή των παρανοϊκών τους απαιτήσεων. Αυτό, δηλαδή, που είναι πέρα για πέρα τραυματικό είναι η διαπίστωση, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει περάσει στις τάξεις των ισχυρών, και συνάμα τυράννων των Ελλήνων, αφήνοντας ανυπεράσπιστους και περιφρονημένους τους δικούς του ανθρώπους.

Αλλά και αυτό ακόμη, που κρίνεται απαράδεκτο για κάθε Έλληνα είναι η αδιάκοπη εξαπάτηση του, σχετικά με αυτές τις αέναες διαπραγματεύσεις. Ο ελληνικός λαός καλείται, κάθε λίγο, να αγωνιά για την πορεία των διαπραγματεύσεων, να εύχεται αυτή να ευοδωθεί και φυσικά να δέχεται ως αναγκαίο κακό τη συνεχή επιδείνωση του βιοτικού του επιπέδου “για να μη χαθούν οι δόσεις” παρότι αυτές, όπως είναι γνωστό, πάνε κατευθείαν στις τράπεζες. Στην πραγματικότητα, συνεπώς, οι “διαπραγματεύσεις” είναι απάτη, αφού όλα μα όλα τα έχουν προκαταβολικά αποδεχθεί οι αρμόδιοι που μας κυβερνούν, και πιστά τα υπηρετούν.

Αλγεινή, εξάλλου εντύπωση προκάλεσε η στάση του κ. Τσίπρα, όταν ρωτήθηκε για το θέμα της ΕΛΣΤΑΤ και των παραποιημένων, εναντίον της Ελλάδας, στατιστικών στοιχείων από τον κ. Γεωργίου. Σωστά, το έγκλημα δεν διαπράχθηκε επί των ημερών του. Ωστόσο, αυτό ήρθε και πάλι επί των ημερών του στην επιφάνεια, και όλα δείχνουν ότι ο ορθολογικός χειρισμός του θα μπορούσε να περιορίσει σε σημαντικό βαθμό το ελληνικό δράμα. Και εδώ προκύπτει το αυτονόητο ερώτημα: τι συμβαίνει με τον Έλληνα πρωθυπουργό; Πως εξηγείται να μην κάνει τα αδύνατα δυνατά για να αξιοποιήσει αυτήν τη μοναδική ευκαιρία; Αυτονόητη, βέβαια, η πρωθυπουργική δήλωση ότι θα αφήσει ανεπηρέαστη τη Δικαιοσύνη. Ωστόσο, υπάρχουν άπειροι τρόποι αξιοποίησης αυτού του κραυγαλέου γεγονότος, που επιπλέον έχει κινητοποιήσει το σύνολο σχεδόν των μελών του διευθυντηρίου της ΕΕ, που σπεύδουν σε κατάσταση αγωνίας και πανικού να προστατεύσουν τον κ. Γεωργίου, προφανώς για να μη μιλήσει.

Τα κορυφαία αυτά ερωτηματικά, που παραμένουν αναπάντητα, υποκρύπτουν πιθανώς κοινή απάντηση, άσχετο το ότι αυτή όχι μόνο δεν ικανοποιεί, αλλά και απελπίζει τον μέσο Έλληνα. Πρόκειται, για τον απόλυτο τρόπο, με τον οποίον ο κ. Τσίπρας επαναλαμβάνει ότι “οι εκλογές δεν θα γίνουν νωρίτερα από το 2018″. Και κάτω από την επαναλαμβανόμενη αυτή διαβεβαίωση διακρίνει κανείς την αγωνία του πρωθυπουργού, να μην αποχωριστεί την εξουσία…..όσο για τα δεινά των Ελλήνων, αυτά ανατίθενται στην ” ανάπτυξη που έρχεται”!!!

Εξυπακούεται ότι για το μέσο Έλληνα, με τις παρούσες συνθήκες, είναι εντελώς αδιάφορος ο χρόνος των προσεχών εκλογών. Εξοργισμένοι, ασφαλώς, με τον εν ενεργεία πρωθυπουργό, αλλά και πεπεισμένοι ότι δεν έχουν τίποτε το καλύτερο να αναμένουν από τον, επίσης βουτηγμένο στα μνημόνια, εκκολαπτόμενο πρωθυπουργό.

Η Ελλάδα πεθαίνει, αν και η εξαφάνιση της παίρνει χρόνο. Απορώ πως κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία θανάτου της χώρας, αναζητεί λύση έξω από τα θανατηφόρα μνημόνια. Απορώ πως το Brexit αναγνωρίστηκε ως “μεγάλη συμφορά” για την Αγγλία, και από τους δικούς μας μνημονιακούς (συμπεριλαμβανόμενης και της κυβέρνησης), ενώ πρόκειται σίγουρα για συμφορά, αλλά της ΕΕ. Απορώ, ακόμη, πως, σε μια χώρα που χαροπαλεύει για περίπου επτά χρόνια μέσα στα μνημόνια, δεν γίνεται απολύτως καμιά σοβαρή συζήτηση για το πως και για το γιατί ο ένας μετά τον άλλον γνωστοί οικονομολόγοι, με τελευταίο μέχρι τώρα τον νομπελίστα Joseph Stiglitz, υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα θα σωθεί μόνο αν επιστρέψει στο εθνικό της.

Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί, που γνωρίζουν τόσο καλά τους δήθεν θανάσιμους κινδύνους, που εμφανίζει το εθνικό νόμισμα, ειδικά σε οικονομία, όπως η ελληνική, που σβήνει σίγουρα εντός του ευρώ, και που επιδίδονται τόσο αδίστακτα σε καθημερινή τρομοκράτηση των Ελλήνων; Ποιοι είναι αυτοί, που εμφανίζονται έντρομοι στις τηλεοράσεις, και επαναλαμβάνουν σωρευτικές σχετικές ανοησίες, αγνοώντας προφανώς και την έννοια και το περιεχόμενο των όσων παπαγαλίζουν; Ποιοι είναι αυτοί που ενσυνείδητα ή και ασυνείδητα τολμούν να φράξουν τη μοναδική δίοδο που, κάτω από προϋποθέσεις, θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα; Ποιοι είναι αυτοί, που δέχονται να αναμασούν απειλές εναντίον μιας νέας δραχμής, χωρίς προφανώς να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν τις απειλές τους, αλλά όμως έχοντας πλήρως συμβιβαστεί με την προϊούσα εξαθλίωση του ελληνικού λαού; Και, τέλος, ποιοι είναι αυτοί που δέχονται να παίξουν το χαρτί της ΕΕ και του θνησιγενούς ευρώ, εναντίον της μονοδρομικής ελληνικής σωτηρίας;

Καιρός να σοβαρευτούμε, να πάψουμε να ομιλούμε περί των όσων δεν γνωρίζουμε, και να αναζητήσουμε διεξόδους μακριά από τα εγκληματικά μνημόνια, όσο ακόμη είναι καιρός. Δηλαδή, πριν ξεπουληθεί ολόκληρη η Ελλάδα, πριν αποχωρήσουν και όσοι νέοι και μορφωμένοι βρίσκονται ακόμη στην πατρίδα, και πριν η Ελλάδα παραδώσει το πνεύμα.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη38 Posts

Σύντομο Βιογραφικό Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη A. Σπουδές Μετά την αποφοίτησή της από τo Γυμνάσιο Σχολή Βαλαγιάννη έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Άριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την οποία τελείωσε με άριστα. Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών της Σορβόννης, από όπου έλαβε δύο διπλώματα ανωτέρων σπουδών, στις οικονομικές επιστήμες καθώς και το κρατικό διδακτορικό της δίπλωμα με άριστα και έπαινο. Πρόεδρος της διατριβής της ήταν ο γνωστός οικονομολόγος καθηγητής και ακαδημαικός Εμίλ Ζάμ (Emile James), και η διατριβή της δημοσιεύθηκε με δαπάνες του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και δημοσιεύθηκε γαλλικά στη σειρά SEDES. Συμπλήρωσε τις οικονομικές της σπουδές στη Λόντον Σκούλ οφ Εκονομικς (London School of Economics) και έκανε έρευνα στα Πανεπιστήμια London School of Economics, στο Πανεπιστήμιο του Berkeley (ΗΠΑ), στον ΟΟΣΑ Παρισιού, και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας (Fiesole) B. Γάμος+Ιδρυμα Αμέσως μετά το τέλος των σπουδών της, το 1959, παντρεύτηκε, στο Λονδίνο τον καθηγητή Δημήτριο Ι. Δελιβάνη, που υπήρξε και καθηγητής της στο ΑΠΘ. Το 1965 απέκτησαν την κόρη τους Ελένη. Το 1997 έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Δελιβάνης. Στη μνήμη η σύζυγός του Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη ίδρυσε το Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη, δωρίζοντας ένα κεντρικό ακίνητο των Αθηνών, στο ΑΠΘ και ειδικότερα στη Βιβλιοθήκη Δημητρίου Δελιβάνη. Το Ίδρυμα, που αυτοχρηματοδοτείται πλήρως, έχει έκτοτε στο ενεργητικό του πλήθος πνευματικών δραστηριοτήτων: διενέργεια ημερίδων οικονομικού περιεχομένου, εισηγήσεις σε διεθνή συνέδρια, συγγραφή άρθρων και βιβλίων, υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές (κάθε τρία χρόνια οι δραστηριότητες του Ιδρύματος δημοσιεύονται σε ειδικό τεύχος) Γ. Σταδιοδρομία *Υφηγήτρια στο ΑΠΘ (1960- * Καθηγήτρια και Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (πρ. ΑΒΣΘ) Επί Πρυτανείας της και με τον Στέλιο Παπαθεμελή, όταν ήταν Υφυπουργός Παιδείας, πραγματοποιήθηκε το όνειρο πολλών «φοιτητικών γενεών», που έκαναν τις σπουδές τους χωρίς κτίριο, και αναγέρθηκε επιτέλους το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Επί της Πρυτανείας της, επίσης, και με δικές της προσπάθειες, η Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης έγινε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. *Σύμβουλος στον ΟΟΣΑ Παρισιού, στο Υπουργείο Συντονισμού, στην ΥΠΑΒΕ (Υπηρεσία Περιφερειακής Ανάπτυξης Βορείου Ελλάδος) *Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Οικονομολόγων Γαλλικής Γλώσσας (AIELF) 1987-2014 * Αντιπρόεδρος της Ένωσης Γαλλόφωνων Οικονομολόγων για συνεργασία και ανάπτυξη (CEDIMES) * Πρόεδρος της Ένωσης Επίτιμων Διδακτόρων του Πανεπιστημίου Valahia της Ρουμανίας, πρόεδρος του «Ιδρύματος Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη». Δ. Διακρίσεις *υποτροφία του ΝΑΤΟ, στο Πανεπιστήμιο του Berkeley, για τη συγγραφή μελέτης με τίτλο: The Pressure on the Dollar,Sijthoff–Leyden, «Atlantic Series» (1964). * πρώτη Ελληνίδα πρύτανης, και εκλέχτηκε τρεις φορές στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης (1974, 1984, 1985) *προσκλήθηκε από το State Department για επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ (1979) *βραβεύτηκε με Α βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τη μελέτη της «Η περιφερειακή ανάπτυξη της Ελλάδας στα πλαίσια της ΕΟΚ» (1984) *τιμήθηκε με πέντε Επίτιμα Διδακτορικά, από τα Πανεπιστήμια Δημόκριτος (Θράκη),Valahia (Ρουμανία), Kainar (Almaty–Kazakhstan), Barnaoul–Altai στη ρωσική Σιβηρία και Annaba (Αλγερία) * τιμήθηκε με τέσσερα χρυσά μετάλλια της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, για την κοινωνική της δράση (1985-88) *επελέγη ως Jean Monnet Fellow, για έρευνα και διδασκαλία, στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας (1983-84) * στις 11.12.2006, σε πανηγυρική τελετή, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας της επέδωσε δύο Τόμους επιστημονικών μελετών που γράφτηκαν προς τιμή της *με διάταγμα του προέδρου της Γαλλίας Nicolas Sarcozy της 17ης Ιουλίου 2008 της απονεμήθηκε το μεγάλο γαλλικό παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής για την επιστημονική της συνεργασία με τη Γαλλία * το 2010 εκλέχτηκε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας Ε. Προσκλήσεις για μαθήματα και διαλέξεις Έχει προσκληθεί για διαλέξεις, μαθήματα και έρευνα από τα Πανεπιστήμια της Ουάσιγκτον, Ν.Υόρκης, Παρισιού Ρώμης, Βόννης, Μασσαλίας, Φλωρεντίας, Τεργέστης, Σόφιας, Μπρατισλάβας, Βαρσοβίας, Κρακοβίας, Μελβούρνης, Buenos Aires, Κόρντομπα, Rio de Janeiro, Ν. Κορέας, Port de Prince, Υaoude, Αλμάτυ (Καζακστάν), Ριγέκα (Κροατία), Fribourg(Ελβετία), Targoviste (Ρουμανία), Βουκουρέστι κ.ά. ΣΤ.Έλαβε μέρος ως εισηγήτρια, διοργανώτρια και πρόεδρος σε αναρίθμητα διεθνή συνέδρια στην Ελλάδα και ανά την υφήλιο Ζ. Ερευνητικό έργο και δημοσιεύσεις Της ανατέθηκε ερευνητικό έργο από την ΥΠΑΒΕ, το CNRS του Παρισιού, το ΕΚΚΕ, τον ΟΟΣΑ Παρισιού, το ΝΑΤΟ, το ΙΜΧΑ, το ΚΕΠΕ, τον ΕΟΜΜΕΧ, το Ευρωπαϊκό Παν/κό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, το Παν/μιο Μακεδονίας. Το δημοσιευμένο έργο της ανέρχεται σε 52 συγγράμματα, μελέτες, μονογραφίες και έρευνες, και σε πάνω από 700 επιστημονικά άρθρα στα ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, ρουμανικά και ρωσικά, και έχει τιμηθεί με πρώτα βραβεία, επαίνους και σωρεία βιβλιοκρισιών και αναφορών. Μερικά από τα τελευταία της βιβλία (2001-2014) είναι τα ακόλουθα: * Συνωμοτική Παγκοσμιοποίηση, Eκδόσεις Παπαζήση & Ίδρυμα Δελιβάνη, A’ Έκδοση, Aθήνα 2001 και B’ Έκδοση, 2002 * « Mondializarea Conspiratoare», Editura Eficient, Bucurest 2002 (μετάφραση από τα γαλλικά στα ρουμανικά) Β’Έκδοση * “Mondialisation Conspiratrice”, L’ Harmattan, Paris 2002(μετάφραση από τα ελληνικά της Christine Cooreman ) * “Mondialisation Conspiratrice, μετάφραση στα ρωσικά από την Άρτεμη Καλογήρου και δημοσίευση * «Τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης: τρομοκρατία και φασισμός», Παπαζήσης: Αθήνα 2004 * «Η τύχη του ευρώ, μετά την κηδεία του Συμφώνου Σταθερότητας», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Κορνηλία Σφακιανάκη: Θεσσαλονίκη 2004 * «Τα αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας», Το Οικονομικό: Αθήνα 2005 * «Μεταρρυθμίσεις, Το ολοκαύτωμα των εργαζομένων στην Ευρώπη», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Λιβάνη, Αθήνα 2007 * 100 χρόνια από τη γέννηση ΔΔ, Θεσσαλονίκη 2009 * “H Φονική κρίση και η ελληνική τραγωδία», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Λιβάνη, Αθήνα 2010(έχει μεταφραστεί και αγγλικά) * «Αντι-μνημονιακά», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Κορνηλία Σφακιανάκη , Θεσσαλονίκη 2010 *Ολη η αλήθεια για χρέη και ελλείμματα και πως θα σωθούμε», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Ιανό;, Αθήνα 2010 και Β Έκδοση 2012 * «Η εν ψυχρώ δολοφονία της Ελλάδας (και η διέξοδος: επιστροφή στη δραχμή), Ίδρυμα Δελιβάνη και ΙΑΝΟΣ, 2014 (έχει μεταφραστεί και γαλλικά) *"L'euro et la Grèce: Quel avenir?" Συλλογικό έργο υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Gérard Lafay, Harmattan, Paris 2015

0 Comments

Leave a Comment

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password