ΤΟ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2017 – (ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2017, που κατατέθηκε στη Βουλή, άνετα χαρακτηρίζεται ως “φαντασμαγορικού” περιεχομένου, καθώς παρότι εντείνει τη στραγγαλιστική πολιτική της λιτότητας των 7 τελευταίων ετών, υπόσχεται ωστόσο ανάπτυξη της τάξης του 2.7%!

Α. Από την προσεκτική μελέτη αυτού του προσχεδίου, προκύπτουν οι ακόλουθες γενικότερες παρατηρήσεις:

1) Σχετικά με τις εξελίξεις στη διεθνή οικονομία δεν λαμβάνεται υπόψη το φάσμα της μακρόχρονης στασιμότητας, που έχει ήδη καταλήξει σε αρνητικά επιτόκια, καθώς και σε σκέψεις απελπισίας περί ρίψης δολαρίων από ελικόπτερα, προκειμένου να ενισχυθεί, καταρχήν η αμερικανική οικονομία. Η επικείμενη κατάρρευση της Deutsche Bank θα επιδεινώσει δραματικά την κατάσταση.

2) Είναι διάχυτη μια υπεραισιοδοξία, στο κείμενο του προσχεδίου, αναφορικά με την εξασφάλιση αυξημένων εσόδων από τη φορολογία, της τάξης των 3.3 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 2.5 δισ. ευρώ από αύξηση φόρων. Και απορεί κανείς για το πως οι συντάκτες του προϋπολογισμού δεν έχουν αντιληφθεί την απόλυτη φτωχοποίηση στην οποίαν έχει ήδη περιέλθει το κύριο σώμα μισθωτών και συνταξιούχων, αλλά και την αντικειμενική αδυναμία τους να “αιμορραγήσουν” περισσότερο. Γι’ αυτό και μόνο τρόμο προκαλεί η προβλεπόμενη στο σχέδιο αβυσσαλέα μείωση του κονδυλίου για μισθούς και συντάξεις, από 18.162 εκατ. ευρώ το 2016, σε 12.293 εκατ. ευρώ το 2017. Εύλογα διερωτάται κανείς αν οι συντάκτες έχουν, έστω, και την ελάχιστη επαφή με τις οδύνες της πραγματικής οικονομίας, ή αρκούνται σε “ασκήσεις επί χάρτου”, με αποκλειστικό στόχο την ικανοποίηση του κουαρτέτου. Να αποφύγουμε κακές σκέψεις, αλλά όμως είναι, από τα πράγματα, αναπόφευκτες. Όπως, π.χ. ότι θα ήταν μια κάποια λύση η όσο γίνεται μεγαλύτερης έκτασης φυσική εξαφάνιση μισθωτών και συνταξιούχων.

3) Οι συντάκτες του ανά χείρας προσχεδίου αναγγέλλουν με εμφανή ικανοποίηση τη διάθεση κάποιων απειροελάχιστων κονδυλίων για την ανακούφιση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων και υποστηρίζουν επιπλέον ότι ο νέος φορολογικός Αρμαγεδδών έχει σχεδιαστεί με “ειδική μέριμνα για την από ουδέτερη έως και ευνοϊκή επίδρασή του στα χαμηλού εισοδήματος νοικοκυριά”. Να υποθέσει κανείς ότι το παραπάνω αυτό επιχείρημα οφείλεται σε αβλεψία των συντακτών; Διότι, διαφορετικά, πως να μπορέσει να σταθεί ένα τέτοιο συμπέρασμα, από τη στιγμή που για το 2017, το βαρύ πυροβολικό των κρατικών εσόδων θα προέλθει από αυξημένους έμμεσους φόρους, που όπως είναι γνωστό θίγουν κατεξοχήν τα χαμηλά εισοδήματα και έχουν έντονες συνέπειες ανισοκατανομής;

4) Οι συντάκτες του προσχεδίου αναγνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία έχει υποστεί από το 2008 και μετά πραγματική πανωλεθρία, με πτώση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου κατά 70%, με μείωση της ζήτησης κατά 18,2% (2008-2016), που θα κορυφωθεί σημαντικά με τη νέα αφαίμαξη εισοδημάτων. Στο μαύρο φόντο της οικονομίας να προσθέσω ακόμη, ανώτερο αριθμό επιχειρήσεων που κλείνουν από τον αντίστοιχο αυτών που ανοίγουν, μείωση των εξαγωγών, μείωση των τουριστικών εσόδων, αρνητική αποταμίευση, πληθυσμιακή μείωση λόγω μετανάστευσης Ελλήνων (ως το 2013 427.000 αναζήτησαν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό) κλπ. κλπ.

Σε πείσμα του “σεληνιακού” αυτού τοπίου, οι συντάκτες, με αδικαιολόγητη αισιοδοξία, καταφέρνουν να ανακαλύψουν ορισμένες οριακές λεπτομέρειες, που φαίνεται να τους πείθουν ότι υπόσχονται “καλύτερες προοπτικές”, “ανατροπή της κρίσης”, “έλευση ανάπτυξης”.

Β. Ως σημεία της αναμενόμενης βελτίωσης, από τους συντάκτες του προσχεδίου, αναγνωρίζονται τα ακόλουθα:

α)Έχει “βελτιωθεί η εμπιστοσύνη” ανάμεσα στους δανειστές και στην Ελλάδα (προφανώς, επειδή εκτελούμε ανελλιπώς και άκριτα τις γενοκτονικές τους οδηγίες). Αλλά, σε τι ακριβώς οδηγεί αυτή η οιονεί “εμπιστοσύνη”, που στην πραγματικότητα πρόκειται εμφανώς για θλιβερή δουλικότητα; Αναμφίβολα, σε ολοένα μεγαλύτερη εξαθλίωση, ολοένα μεγαλύτερου τμήματος του λαού. Δηλαδή, επιβραβευόμαστε, επειδή δεχόμαστε την εν ψυχρώ δολοφονία μας.

β)Έχει βελτιωθεί ο δείκτης επιχειρηματικών προσδοκιών. Πράγματι, το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από πρόσφατη σχετική έρευνα. Αλλά πως γίνεται να ανταποκρίνεται στα πράγματα, όταν οι επιχειρήσεις που κλείνουν υπερβαίνουν σε αριθμό αυτές που ανοίγουν; Μυστήριο!

γ)Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν μείωση της ανεργίας κατά 0.8%. Αλλά, πως είναι δυνατόν να ερμηνευθεί ως θετικός δείκτης αυτή η οριακή μείωση (που φυσικά ενδέχεται να οφείλεται και σε στατιστικό λάθος), όταν ταυτόχρονα περισσότερο από μισό εκατομμύριο Ελλήνων έχει αναζητήσει καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, αλλά και όταν είναι γνωστό ότι σε περιόδους μακρόχρονης ανεργίας, οι άνεργοι απογοητεύονται και παύουν να εμφανίζονται στις υπηρεσίες εύρεσης εργασίας;

Οι προσδοκίες από α-γ, εκτός του ότι είναι παντελώς αστήρικτες, αδυνατούν επιπλέον να φέρουν την ανάπτυξη του αναμενόμενου, από τους συντάκτες του προσχεδίου, 2.7% το 2017. Την ανάπτυξη, που η έλευσή της διαψεύδεται συνεχώς από το 2009, και που και τώρα όλοι οι σοβαροί αναλυτές, εύλογα, αμφισβητούν. Το βέβαιο είναι ότι, τουλάχιστον, στον οπτικό ορίζοντα, δεν είναι ορατά κάποια άλλα στοιχεία που να ενθαρρύνουν την αναμονή της. Ούτε ένα! Πράγματι, οι δημόσιες επενδύσεις, που αναγγέλλονται, ανέρχονται σε λίγο παραπάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Λυπάμαι να το πω, αλλά πρόκειται για “σταγόνα στον ωκεανό”, όταν πολύ ορθά δήλωσε ο πρόεδρος των Ελλήνων βιομηχάνων, ότι χρειάζονται 100δισ. ευρώ για να ανακάμψει η ρημαγμένη ελληνική οικονομία (και κατά την κρίση μου και αυτά δεν είναι αρκετά).

Τελευταίως, ωστόσο, στην προσπάθειά μου να αντιληφθώ, που θα μπορούσε να βασίζεται αυτή η καθ’ όλα έωλη αισιοδοξία των αρμοδίων (παρότι, ασφαλώς, δεν είναι η πρώτη), μια φρικτή σκέψη επιμένει στο μυαλό μου. θέλω να ελπίζω πως δεν έχουμε φθάσει σε τέτοιο απευκταίο σημείο, αλλά….μήπως αυτή η αισιοδοξία απορρέει από τα ψίχουλα που οι δυνάστες μας έχουν υποσχεθεί να μας δώσουν, αφού ξεπουληθεί η ακριβή μας πατρίδα μας για το τίποτε;

Γ. “Διαπιστώσεις” επιτυχούς διαχείρισης του ελληνικού δράματος, από τους συντάκτες του προσχεδίου

Και συνεχίζω. Διαβάζοντας το προσχέδιο του προϋπολογισμού, ήταν πολλά τα σημεία, στα οποία επανερχόμουν, ελπίζοντας ότι δεν τα κατάλαβα σωστά. Όπως, ανάμεσα και σε άλλα:

1. Η φανερή ικανοποίηση για το ότι “ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος υπερκαλύφθηκε”. Με τι, αλήθεια, τραγικές συνέπειες αύξησης και επέκτασης της φτωχοποίησης, αύξησης των αυτόχειρων για οικονομικούς λόγους, αύξησης των εκτρώσεων, αύξησης των νέων που εγκαταλείπουν τη χώρα, αύξησης των τραγικών ελλείψεων στα δημόσια νοσοκομεία και στην παιδεία όλων των βαθμίδων, αύξησης των μαθητών που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα, αύξησης των αστέγων και των σκουπιδοφάγων, αύξησης της εγκληματικότητας κλπ., κλπ. Αναρωτιέμαι, αλήθεια, πως μια τέτοιας μορφής “υπερκάλυψη” μπορεί να έχει θετικό πρόσημο, ενώ αναμφίβολα πρόκειται για εμβάθυνση της εθνικής μας καταστροφής; Και διερωτώμαι ακόμη σε ποιο ποσοστό παραλογισμού αναφέρεται η παραδοχή “πρωτογενούς πλεονάσματος” όταν προέρχεται από ΑΕΠ που όχι απλώς δεν ανέρχεται αλλά που καταποντίζεται συνεχώς.

2. Από το περιεχόμενο του κειμένου απορρέει, χωρίς αμφιβολία, η αγωνία να πιάσουμε τους στόχους του κουαρτέτου, προφανώς για να μη μας αρνηθούν τη δόση, προφανώς, για να επιτύχουμε τη διαπραγμάτευση (σε τι αριθμό έφθασε αυτή η τελευταία;), προφανώς, για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των εταίρων/δανειστών, προφανώς για να διατυμπανίσουμε επιτυχία του ανειλημμένου έργου. Αλλά, το έργο αυτό είναι εμφανέστατα Σισύφειο, και πως είναι δυνατόν να μη γίνεται συνειδητό, αν όχι από όλους, αλλά τουλάχιστον από τους οικονομολόγους αυτής της Κυβέρνησης; Το χρέος είναι μη βιώσιμο, έστω και αν μετά το 2018 οι δυνάστες μας το ελαφρύνουν. Δεν πρόκειται (όπως όλα δείχνουν) να γίνει ελάφρυνση σημαντική, ενώ, αντιθέτως, μέχρι να αποπληρωθεί το 75% του θα είμαστε σε “μνημονιακό καθεστώς”, με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Με ποια, λοιπόν, λογική αυτοί που μας κυβερνούν κορυφώνουν την αγωνία (αλλά, φυσικά, και τις παροχές) πριν από κάθε διαπραγμάτευση, επαναλαμβάνοντας τη φρούδα υπόσχεση ότι μετά από αυτήν “τελειώνουν τα βάσανα”
Γιατί περιπαίζουν, σε τέτοιο αδιανόητο βαθμό, τον τραγικά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό; Η λύση στην ελληνική τραγωδία (και επανερχόμαστε αναγκαστικά, στο σημείο εκκίνησης) είναι η πολυπόθητη ανάπτυξη. Αλλά αυτή αποκλείεται, μέσα από το καθεστώς μνημονίων που όχι μόνο δεν αυξάνει τη συνολική δαπάνη της οικονομίας, αλλά αντιθέτως την υποβάλλει σε συνεχείς δραστικούς στραγγαλισμούς. Γνωστά πράγματα, ακόμη και σε πρωτοετείς φοιτητές των οικονομικών. Το ερώτημα είναι γιατί συνεχίζεται επί 7 χρόνια αυτό το παραμύθι της ανάπτυξης, και γιατί δεν επιχειρείται μια πιο αποτελεσματική διέξοδος, αφού η παρούσα οδηγεί με απόλυτη βεβαιότητα στην εθνική μας εξαφάνιση.

3. Έχω και πολλές ακόμη απορίες, που σχετίζονται με το παραπάνω αδιέξοδο του προϋπολογισμού. Από τις πιο σημαντικές είναι η χρόνια έκπληξή μου για το πως άνθρωποι μορφωμένοι φέρονται ως να πιστεύουν ότι μνημόνια-κουαρτέτα-πολιτικές κλπ. μπορούν να σώσουν την Ελλάδα, και πως αντιθέτως δεν συνειδητοποιούν ότι κάθε ημέρα, στο διάστημα αυτών των 7 ετών, βουλιάζουμε βαθύτερα. Είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι οι αρμόδιοι περιμένουν μια καλύτερη, ειλικρινέστερη, εταιρική συμπεριφορά από την ΕΕ-Ευρωζώνη; Δεν είναι πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι το κάθε κράτος-μέλος της προσπαθεί να διασώσει τα εθνικά του συμφέροντα, αδιαφορώντας πλήρως για το αν ζούμε ή αν πεθαίνουμε; Και το συμπέρασμα αυτό μοιάζει να είναι ήπιο, εφόσον το πιθανότερο είναι ότι με την αδιάκοπη επιβολή εγκληματικών μέτρων ενσυνείδητα στοχεύουν στην ολοκληρωτική μας καταστροφή (ας πάψουμε να χαρακτηρίζουμε τις πικρές αλήθειες ως λαϊκισμούς ή ως συνωμοσίες, γιατί εδώ που βρισκόμαστε η επίκλησή τους αποτελεί αφέλεια και όχι απόκτηση κύρους και σοβαρότητας).
Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε τι, επιτέλους, κάνουμε, αυτά τα τελευταία 7 χρόνια. Και κυρίως τι περιμένουμε…..

Κάθε φορά που φθάνουμε στα όρια των αντοχών μας με την κάθε μνημονιακή κυβέρνηση, λέμε “να φύγει εδώ και τώρα, γιατί χειρότερη δεν μπορεί να έρθει”. Κάνουμε, δυστυχώς, ασυγχώρητο λάθος. Γιατί, αν και η επόμενη είναι, όπως η προηγούμενη, “υπηρέτης του κουαρτέτου, των μνημονίων και των εταίρων/δυναστών”, οι κυβερνητικές αλλαγές που κάθε φορά μας ενθουσιάζουν δεν είναι τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο, από ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ. Αν και όταν συνειδητοποιήσουμε αυτή την πικρή αλήθεια, θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα σωθούμε. Αλλά, όχι πριν, όσες μνημονιακές κυβερνήσεις και αν έρθουν στην εξουσία Και για να….”λαϊκίσουμε” (καθώς είναι πολύ του συρμού): “Τ’ είχες Γιάννη, τ’είχα πάντα”.

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη39 Posts

Σύντομο Βιογραφικό Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη A. Σπουδές Μετά την αποφοίτησή της από τo Γυμνάσιο Σχολή Βαλαγιάννη έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Άριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την οποία τελείωσε με άριστα. Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης έγινε δεκτή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών της Σορβόννης, από όπου έλαβε δύο διπλώματα ανωτέρων σπουδών, στις οικονομικές επιστήμες καθώς και το κρατικό διδακτορικό της δίπλωμα με άριστα και έπαινο. Πρόεδρος της διατριβής της ήταν ο γνωστός οικονομολόγος καθηγητής και ακαδημαικός Εμίλ Ζάμ (Emile James), και η διατριβή της δημοσιεύθηκε με δαπάνες του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και δημοσιεύθηκε γαλλικά στη σειρά SEDES. Συμπλήρωσε τις οικονομικές της σπουδές στη Λόντον Σκούλ οφ Εκονομικς (London School of Economics) και έκανε έρευνα στα Πανεπιστήμια London School of Economics, στο Πανεπιστήμιο του Berkeley (ΗΠΑ), στον ΟΟΣΑ Παρισιού, και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας (Fiesole) B. Γάμος+Ιδρυμα Αμέσως μετά το τέλος των σπουδών της, το 1959, παντρεύτηκε, στο Λονδίνο τον καθηγητή Δημήτριο Ι. Δελιβάνη, που υπήρξε και καθηγητής της στο ΑΠΘ. Το 1965 απέκτησαν την κόρη τους Ελένη. Το 1997 έφυγε από τη ζωή ο Δημήτρης Δελιβάνης. Στη μνήμη η σύζυγός του Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη ίδρυσε το Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη, δωρίζοντας ένα κεντρικό ακίνητο των Αθηνών, στο ΑΠΘ και ειδικότερα στη Βιβλιοθήκη Δημητρίου Δελιβάνη. Το Ίδρυμα, που αυτοχρηματοδοτείται πλήρως, έχει έκτοτε στο ενεργητικό του πλήθος πνευματικών δραστηριοτήτων: διενέργεια ημερίδων οικονομικού περιεχομένου, εισηγήσεις σε διεθνή συνέδρια, συγγραφή άρθρων και βιβλίων, υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές (κάθε τρία χρόνια οι δραστηριότητες του Ιδρύματος δημοσιεύονται σε ειδικό τεύχος) Γ. Σταδιοδρομία *Υφηγήτρια στο ΑΠΘ (1960- * Καθηγήτρια και Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (πρ. ΑΒΣΘ) Επί Πρυτανείας της και με τον Στέλιο Παπαθεμελή, όταν ήταν Υφυπουργός Παιδείας, πραγματοποιήθηκε το όνειρο πολλών «φοιτητικών γενεών», που έκαναν τις σπουδές τους χωρίς κτίριο, και αναγέρθηκε επιτέλους το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Επί της Πρυτανείας της, επίσης, και με δικές της προσπάθειες, η Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης έγινε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. *Σύμβουλος στον ΟΟΣΑ Παρισιού, στο Υπουργείο Συντονισμού, στην ΥΠΑΒΕ (Υπηρεσία Περιφερειακής Ανάπτυξης Βορείου Ελλάδος) *Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Οικονομολόγων Γαλλικής Γλώσσας (AIELF) 1987-2014 * Αντιπρόεδρος της Ένωσης Γαλλόφωνων Οικονομολόγων για συνεργασία και ανάπτυξη (CEDIMES) * Πρόεδρος της Ένωσης Επίτιμων Διδακτόρων του Πανεπιστημίου Valahia της Ρουμανίας, πρόεδρος του «Ιδρύματος Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη». Δ. Διακρίσεις *υποτροφία του ΝΑΤΟ, στο Πανεπιστήμιο του Berkeley, για τη συγγραφή μελέτης με τίτλο: The Pressure on the Dollar,Sijthoff–Leyden, «Atlantic Series» (1964). * πρώτη Ελληνίδα πρύτανης, και εκλέχτηκε τρεις φορές στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης (1974, 1984, 1985) *προσκλήθηκε από το State Department για επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ (1979) *βραβεύτηκε με Α βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τη μελέτη της «Η περιφερειακή ανάπτυξη της Ελλάδας στα πλαίσια της ΕΟΚ» (1984) *τιμήθηκε με πέντε Επίτιμα Διδακτορικά, από τα Πανεπιστήμια Δημόκριτος (Θράκη),Valahia (Ρουμανία), Kainar (Almaty–Kazakhstan), Barnaoul–Altai στη ρωσική Σιβηρία και Annaba (Αλγερία) * τιμήθηκε με τέσσερα χρυσά μετάλλια της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, για την κοινωνική της δράση (1985-88) *επελέγη ως Jean Monnet Fellow, για έρευνα και διδασκαλία, στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας (1983-84) * στις 11.12.2006, σε πανηγυρική τελετή, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας της επέδωσε δύο Τόμους επιστημονικών μελετών που γράφτηκαν προς τιμή της *με διάταγμα του προέδρου της Γαλλίας Nicolas Sarcozy της 17ης Ιουλίου 2008 της απονεμήθηκε το μεγάλο γαλλικό παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής για την επιστημονική της συνεργασία με τη Γαλλία * το 2010 εκλέχτηκε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Ρουμανίας Ε. Προσκλήσεις για μαθήματα και διαλέξεις Έχει προσκληθεί για διαλέξεις, μαθήματα και έρευνα από τα Πανεπιστήμια της Ουάσιγκτον, Ν.Υόρκης, Παρισιού Ρώμης, Βόννης, Μασσαλίας, Φλωρεντίας, Τεργέστης, Σόφιας, Μπρατισλάβας, Βαρσοβίας, Κρακοβίας, Μελβούρνης, Buenos Aires, Κόρντομπα, Rio de Janeiro, Ν. Κορέας, Port de Prince, Υaoude, Αλμάτυ (Καζακστάν), Ριγέκα (Κροατία), Fribourg(Ελβετία), Targoviste (Ρουμανία), Βουκουρέστι κ.ά. ΣΤ.Έλαβε μέρος ως εισηγήτρια, διοργανώτρια και πρόεδρος σε αναρίθμητα διεθνή συνέδρια στην Ελλάδα και ανά την υφήλιο Ζ. Ερευνητικό έργο και δημοσιεύσεις Της ανατέθηκε ερευνητικό έργο από την ΥΠΑΒΕ, το CNRS του Παρισιού, το ΕΚΚΕ, τον ΟΟΣΑ Παρισιού, το ΝΑΤΟ, το ΙΜΧΑ, το ΚΕΠΕ, τον ΕΟΜΜΕΧ, το Ευρωπαϊκό Παν/κό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, το Παν/μιο Μακεδονίας. Το δημοσιευμένο έργο της ανέρχεται σε 52 συγγράμματα, μελέτες, μονογραφίες και έρευνες, και σε πάνω από 700 επιστημονικά άρθρα στα ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, ρουμανικά και ρωσικά, και έχει τιμηθεί με πρώτα βραβεία, επαίνους και σωρεία βιβλιοκρισιών και αναφορών. Μερικά από τα τελευταία της βιβλία (2001-2014) είναι τα ακόλουθα: * Συνωμοτική Παγκοσμιοποίηση, Eκδόσεις Παπαζήση & Ίδρυμα Δελιβάνη, A’ Έκδοση, Aθήνα 2001 και B’ Έκδοση, 2002 * « Mondializarea Conspiratoare», Editura Eficient, Bucurest 2002 (μετάφραση από τα γαλλικά στα ρουμανικά) Β’Έκδοση * “Mondialisation Conspiratrice”, L’ Harmattan, Paris 2002(μετάφραση από τα ελληνικά της Christine Cooreman ) * “Mondialisation Conspiratrice, μετάφραση στα ρωσικά από την Άρτεμη Καλογήρου και δημοσίευση * «Τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης: τρομοκρατία και φασισμός», Παπαζήσης: Αθήνα 2004 * «Η τύχη του ευρώ, μετά την κηδεία του Συμφώνου Σταθερότητας», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Κορνηλία Σφακιανάκη: Θεσσαλονίκη 2004 * «Τα αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας», Το Οικονομικό: Αθήνα 2005 * «Μεταρρυθμίσεις, Το ολοκαύτωμα των εργαζομένων στην Ευρώπη», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Λιβάνη, Αθήνα 2007 * 100 χρόνια από τη γέννηση ΔΔ, Θεσσαλονίκη 2009 * “H Φονική κρίση και η ελληνική τραγωδία», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Λιβάνη, Αθήνα 2010(έχει μεταφραστεί και αγγλικά) * «Αντι-μνημονιακά», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Κορνηλία Σφακιανάκη , Θεσσαλονίκη 2010 *Ολη η αλήθεια για χρέη και ελλείμματα και πως θα σωθούμε», Εκδόσεις Ιδρύματος Δελιβάνη και Ιανό;, Αθήνα 2010 και Β Έκδοση 2012 * «Η εν ψυχρώ δολοφονία της Ελλάδας (και η διέξοδος: επιστροφή στη δραχμή), Ίδρυμα Δελιβάνη και ΙΑΝΟΣ, 2014 (έχει μεταφραστεί και γαλλικά) *"L'euro et la Grèce: Quel avenir?" Συλλογικό έργο υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Gérard Lafay, Harmattan, Paris 2015

0 Comments

Leave a Comment

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password